บทที่ 115 เอาใจเพ็ญนีติ์

"อืม..."

เสียงครางเบาๆ ดังขึ้น ภาวินี รู้สึกได้ถึงเปลวไฟแห่งความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นเป็นทวีคูณในหัวใจ

"ขอ...โทษ...ค่ะ!"

ด้วยความจำใจ ภายใต้แรงกดดันอันหนักหน่วง แม้ภาวินีจะไม่อยากเอ่ยคำทั้งสามนี้ออกมาสักนิด เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

"นี่เหรอที่เรียกว่าการขอโทษ? แม้แต่จะมองหน้าฉันสักครั...